Vanochtend ongesteld geworden. Cyclus 1 met Utrogestan heeft niet gewerkt.

Al die bijwerkingen de duizeligheid, de misselijkheid, het onrustige slapen voor niks. Ik weet dat je niet mag verwachten dat het de eerste keer lukt maar stiekem deed ik dat wel.

Mijn man maakte ontbijt op bed. Lief. Maar ik wilde alleen gelaten worden. De kat kwam naast me liggen op het kussen en dat was het enige wat hielp. Katten oordelen niet.

Volgende week beginnen met cyclus 2. Zelfde protocol. Zelfde hoop. Zelfde kans op teleurstelling.

Hoe houden jullie dit vol? Soms vraag ik me af of ik sterker ben dan ik denk of dat ik gewoon geen andere keuze heb.