Ik weet niet precies waarom ik dit post, misschien gewoon omdat september voor mij altijd een soort nieuw begin voelt. Meer dan januari eerlijk gezegd. Het licht verandert, de stad wordt rustiger na de zomer, ik ga weer meer wandelen langs het IJ. Er zit iets in die overgang dat me helpt helder te denken.

We zitten nu in maand vier van die zes maanden die mijn arts me gaf. Twee over. Mijn cyclus was in augustus een beetje chaotisch — 34 dagen, wat opvliegers, één nacht compleet wakker. Niet zo erg, maar genoeg om te voelen dat mijn lijf zijn eigen planning heeft. De eisprong kon ik dit keer redelijk volgen met mijn ovulatietests, ergens rond dag 18 leek er iets te gebeuren. We hebben het geprobeerd, we wachten.

Ik merk dat ik er dit keer anders in zit. Niet optimistischer per se, maar rustiger. Minder cijfers in mijn hoofd. Mijn man zei gisteren dat ik ontspannener lijk, en ik denk dat hij gelijk heeft — al weet ik ook dat dat niet betekent dat het nu wel lukt. Die mythe geloof ik allang niet meer.

Goed weekend gehad trouwens, vrijdag een grote tekst ingeleverd voor een klant, zaterdag een lange wandeling gemaakt richting Durgerdam. Dat soort dingen doen me goed op dit moment. Gewoon bewegen en niet nadenken.

Zijn er hier anderen die ook in die laatste maanden voor een IVF-beslissing zitten? Benieuwd hoe jullie dat ervaren. 🍂