Ik weet niet zo goed waarom ik dit post eigenlijk, maar ik had even behoefte om het ergens kwijt te kunnen.

We zijn nu 8 maanden bezig. Vorige maand leek alles perfect te kloppen - eisprong op tijd, goed getimed, en toch weer niets. Ik sta elke keer een beetje versteld van mezelf dat ik er dan toch weer van schrik als de test negatief is, ook al had ik mezelf ingesteld op "verwacht niks".

Het gekke is dat ik met mn dochter niet eens hoefde na te denken over timing of cyclusdagen of wat dan ook. Gewoon... zwanger. En nu bijhoud ik alles, let ik op alles, en dan toch. Ik begrijp mijn eigen lichaam blijkbaar helemaal niet meer.

Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen want ik heb al een kind, en dat besef ik echt heel goed. Maar tegelijk voelt dit verdriet ook gewoon echt, snap je? Ik zit er een beetje tussenin - te veel voor een groep die al lang wacht, te weinig voor mensen die zeggen "geniet van wat je hebt". 😔

Hoe gaan jullie om met dat gevoel? Dat je niet weet waar je jezelf mag plaatsen?