Gisteren was het eindelijk zover. Eerste afspraak bij de gynaecoloog na maanden wachten.

Het was een heel fijn gesprek. De arts nam uitgebreid de tijd, bekeek alle eerdere uitslagen en legde rustig uit wat de volgende stappen zijn. Plan: een echo en HSG (die onderzoek waarbij ze vloeistof door je eileiders spuiten) in augustus. Daarna kijken naar een eventueel behandelplan.

Mijn man was mee en stelde goede vragen. Ik was trots op hem.

Toen we thuiskwamen had mijn schoonmoeder een appje gestuurd: 'En, hoe was het? Al nieuws??' Het was een afspraak bij de gynaecoloog, geen zwangerschapstest. Hij zei niks. Ik at een hele zak paprikachips op de bank en keek een aflevering van een of andere misdaadserie.

Het voelt goed dat er nu een plan is. Na maanden 'onverklaard' en wachten is er eindelijk iemand die zegt: dit gaan we doen.