Hallo allemaal,

Ik ben nu in de tww en ik weet eigenlijk niet waarom ik dit schrijf want ik heb verder niks te melden 😅 Ik denk dat ik gewoon even kwijt wil dat het zwaar is, zo'n vrijdagmiddag met een borrel op kantoor terwijl ik denk aan die ene test die ik volgende week ga doen.

We zijn nu officieel 8 maanden bezig en ik snap er echt niets van. Met mn dochter was ik de eerste keer al raak, ik had niet eens echt nagedacht over timing of wat dan ook. Nu houd ik alles bij, eet ik beter dan ooit, doe ik alles goed - en nog niks. Ik voel me soms een beetje raar als ik hier post want ik heb al een kind, en ik weet dat veel mensen hier dat niet hebben. Dus ik wil niet zeuren. Maar het doet toch echt pijn, elke maand weer.

Mijn man is lief maar begrijpt het ook niet helemaal. Hij zegt dan van "het komt echt wel" en ik wil hem dan een beetje aanvliegen 😂 Bedoelt het goed natuurlijk.

Hoe gaan jullie om met die tww? Ik merk dat ik elke kleine twijfelachtige sensatie ga analyseren en dat maakt het alleen maar zwaarder.