Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen want ik heb al mn dochter, maar ik moet dit toch even kwijt.

Maand 8. Acht maanden al. Met mn dochter was ik de eerste keer direct raak, en nu... niets. Ik begrijp er echt niks van. Mijn lijf werkt toch kennelijk wel? Maar dan waarom nu niet?

We zijn vorige week op de huisarts geweest en ze wil ons doorverwijzen naar de gyn voor eerste onderzoeken. Dat voelt aan de ene kant als een stap vooruit, maar aan de andere kant ook alsof het nu echt officieel 'een probleem' is. Dat vond ik moeilijker dan ik had verwacht eerlijk gezegd.

Mijn man is heel nuchter erover, van "het komt wel", maar ik merk dat ik elke maand meer gespannen ben bij de tweeweekse wachttijd. Het begint echt aan me te knagen. En dan voel ik me schuldig omdat er hier zoveel mensen zijn die het véél zwaarder hebben dan ik.

Zijn er anderen hier met secundaire infertiliteit? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan, die periode van niet weten wat er aan de hand is? 🌿