Okee dus ik had gisteren eindelijk mijn afspraak bij de gyn, na weken wachten. Ik had me er zo op voorbereid maar ik kom toch een beetje in de war thuis.

Ze zei dat alles er "op het oog goed uitziet" - bloedwaarden ok, echo zag er netjes uit. Wat op zich fijn is, maar ook gewoon... frustrerend? Want dan denk ik van, waarom dan? Acht maanden is toch echt niet niets meer. Ze wil nog wat extra bloed prikken en mn man moet ook getest worden, dus dat zijn de volgende stappen.

Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen want ik heb mn dochter al, en dat is echt een zegen, dat weet ik echt wel. Maar het voelt gewoon zo raar dat het de eerste keer direct ging en nu maar niet lukt. Alsof mijn lichaam iets vergeten is.

Vanavond gewoon een rustige zaterdag thuis, mn dochter wil koekjes bakken dus dat gaan we doen. Even niet nadenken 😊

Heeft iemand hier ook te maken gehad met secundaire infertiliteit en dit soort "alles ziet er goed uit" verhalen? Ben benieuwd hoe dat bij jullie verder ging.