Oktober is altijd een beetje een raar moment voor mij. Het jaar begint z'n einde te voelen, maar het is tegelijk ook fris — de eerste dag was hier in Amsterdam echt herfstachtig, iets van 12 graden, en ik heb 's ochtends een lange wandeling gemaakt langs het water. Dat helpt.

Qua cyclus: ik zit ergens halverwege, denk ik. Met mijn onregelmatige ritme is het altijd een beetje gissen, maar ik traceer al een tijdje mijn temperatuur en er lijkt vorige week iets te zijn gebeurd. Eisprong of niet — ik weet het nooit helemaal zeker. Mijn gynaecoloog zei vorige keer dat ik die kansen gewoon moet grijpen als ik denk dat het raak is, en dat doen we.

We zijn nu acht maanden verder van dat gesprek over AMH en nog zes maanden voor IVF. Die zes maanden zijn allang voorbij eigenlijk — we naderen het punt dat ik er niet meer omheen kan. Ik merk dat ik daar steeds rustiger in word, wat misschien gek klinkt. Maar ik heb al een keer door de rouw heen gelopen over hoe ik me dit had voorgesteld, en wat er overblijft is gewoon: doorgaan, kijken wat er nog mogelijk is.

Werk gaat goed trouwens. Grote opdracht bijna af. Het helpt om iets anders te hebben waar ik me in verlies.

Hoe starten jullie oktober? 🍂