Ongesteld geworden vanochtend. Cyclus 9 inmiddels. Ik zit hier aan mijn bureau te werken en dacht gewoon even... ik gooi het maar ergens kwijt.

Ik weet dat ik niet mag klagen, echt. Mn dochter is gezond, ik heb een fijn leven. Maar tegelijk voelt elke nieuwe cyclus gewoon als een klap. En dan ook nog op een donderdagochtend terwijl je nog drie vergaderingen hebt 😔

Wat ik ook niet snap - met mn dochter was het de eerste maand raak. Eerste keer. En nu zitten we al bijna een jaar verder en ik heb geen idee wat er anders is. Ik ben nog steeds dezelfde persoon, mijn lichaam is nog steeds hetzelfde lichaam toch? Of niet? Dat is misschien wel mijn grootste verwarring.

Volgende week heb ik een afspraak bij de huisarts om te bespreken of we doorverwezen kunnen worden. Spannend en tegelijk ook gewoon... ik wilde het eigenlijk niet nodig hebben, snap je?

Is er iemand hier die secundaire infertiliteit herkent? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?