Oktober begint rustig voor mij, wat ik eigenlijk wel fijn vind. September was een beetje een warboel - langere cyclus dan verwacht, dus ik wist niet goed wanneer mijn eisprong zou komen. Uiteindelijk leek het rond dag 18 te zijn geweest, maar zeker weten doe ik het nooit meer zoals vroeger.

Ik zit nu ergens in de tww, hoewel ik dat woord steeds minder letterlijk neem. Het is meer: gewoon leven en niet elke dag interpreteren. Dat heeft even geduurd voordat ik dat kon, maar het voelt nu beter dan mezelf gek maken met symptomen die niets betekenen.

Mijn man zei gisteren iets als "je bent de laatste tijd rustiger" en hij bedoelde het positief, denk ik. Ik heb hem niet helemaal uitgelegd dat ik gewoon moe ben van het analyseren. We hebben de afspraak met de kliniek in november staan - een oriënterend gesprek over IVF. Dat helpt eigenlijk. Weten dat er een volgende stap is als dit niet lukt.

Verder werk ik aan een opdracht voor een reisorganisatie, wat een beetje wrang is als je niet echt ver weg kunt gaan in de tww, maar ik schrijf over bestemmingen voor volgend jaar. Dat voelt onverwacht fijn - nadenken over volgend jaar alsof dat gewoon doorgaat. 🍂

Herkennen jullie dat? Dat een oriënterend gesprek over IVF tegelijk angstig en geruststellend voelt?