Cyclus 2 is begonnen. Eerlijk gezegd had ik gehoopt dit bericht niet te hoeven schrijven, maar hier zijn we dan.

De eerste poging is niet aangeslagen, en dat doet meer pijn dan ik had verwacht. Niet op een dramatische manier, gewoon... een stille teleurstelling. Ik had me goed voorbereid, ik wist dat de slagingskansen per poging niet hoog zijn, maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.

De kliniek heeft alles al ingepland. Volgende week een controle-echo, daarna kijken we wanneer de inseminatie plaatsvindt. Het fijne is dat ik dit traject goed begrijp inmiddels - cyclus 1 was ook in dat opzicht leerzaam.

Ik merk dat het herfst wordt en dat ik daar een beetje moeite mee heb dit jaar. Langere avonden, meer stilte. Maar ik houd mezelf bezig en dat lukt meestal wel. 🍂

Voor de mensen hier die ook in een tweede of derde poging zitten: hoe gaan jullie om met de opbouw van hoop elke nieuwe cyclus?