We zijn er weer aan begonnen. Cyclus 3 is officieel gestart en de afspraak voor de inseminatie staat al in de agenda. Gek eigenlijk hoe routineus het voelt vergeleken met die eerste keer — toen waren we zo zenuwachtig dat we allebei bijna niet konden slapen.

Ik merk dat ik nu veel praktischer ben. Gewoon doen wat gedaan moet worden, niet te ver vooruitdenken. Mijn vriendin is iets optimistischer dan ik, maar dat is ook wel fijn eigenlijk. Ze houdt me een beetje in balans.

Zijn er hier mensen die ook in cyclus 3 (of verder) zitten bij KID? Benieuwd hoe jullie daarmee omgaan — of het elke keer weer even confronterend is, of dat het echt went. 🙂