Ik ben vandaag een lange wandeling gaan maken, zo'n dag waarop Amsterdam er op zijn mooist uitziet. Dat gele licht door de bomen, de gracht bijna stil. Mijn man mee, koffie onderweg, niet teveel gepraat. Precies goed.

Ergens in die wandeling dacht ik: dit is ook fijn. Gewoon dit. En dat vond ik een merkwaardig rustgevend idee, voor iemand die al twee jaar bezig is met iets wat maar niet lukt.

Cyclus is momenteel een beetje onzeker - ik weet niet precies wanneer ik in mijn venster zit, de onregelmatigheid gooit dat elke keer door de war. Ik meet wel, maar probeer er ook niet meer in te verdrinken. Arts zei: rust helpt ook. Ik weet niet of ik dat geloof maar ik probeer het een beetje.

Zijn jullie ook bezig met het vinden van die balans? Gewoon doorleven terwijl je tegelijk ook... wacht. 🍂