Weer negatief. Cyclus 2 clomifeen, weer goede follikels, weer goede timing, weer niks.

Ik probeerde me erop voor te bereiden. 'Het kan weer negatief zijn, de kans is maar 15-20%.' Maar voorbereiden op teleurstelling werkt niet. Het doet elke keer weer pijn.

De gyn wil nog een derde cyclus proberen. Daarna is het IUI. Ik heb het gevoel dat ik in een wachtruimte zit waar de deur steeds net niet opengaat.

Mijn man was stil toen ik het vertelde. Niet boos, niet verdrietig, gewoon stil. Later zei hij 'ik wou dat ik iets kon doen.' En ik zei 'dit is genoeg.' Want soms is er zijn het enige wat iemand kan doen.