We zitten nu op DPO 10 na onze eerste inseminatie. Amber is verrassend kalm maar ik ben een wrak. Ik check elke 5 minuten of zij symptomen heeft, wat haar gek maakt.

Het rare is: ik voel me machteloos omdat ik niets kan doen. Bij andere stellen kan de partner tenminste meedoen aan het "proberen", maar bij ons is het letterlijk wachten op de kliniek, inseminatie, en dan weer wachten.

We testen vrijdag (DPO 13). Ik durf bijna niet te hopen maar ik doe het toch.