Hoi. Ik lees al een tijdje mee maar dit is mijn eerste post. Ik ben Sanne, 37, en we proberen nu 10 maanden voor ons tweede kindje. Met onze eerste dochter ging het na 3 maanden raak. Ik had dit keer meer geduld verwacht van mezelf maar het begint me echt op te breken.

Het ergste is dat iedereen om me heen gewoon zwanger wordt. Mijn schoonzus, twee collega's, mijn beste vriendin... en ik ben maar blij voor ze en feliciteer ze en ga naar hun babyshowers terwijl ik vanbinnen kapot ga.

Mijn man zegt steeds 'het komt wel' maar ik wil dat hij het ook VOELT. Ik weet dat hij het op zijn manier moeilijk vindt maar het voelt soms zo eenzaam.

Sorry voor de rant. Moest het even kwijt.