Het is zo'n mooie dag vandaag, al die mensen buiten, terrassen vol. Mijn man en ik hebben een stukje gefietst en even gegeten en op dat soort momenten voelt alles bijna normaal.

Maar ik zit midden in mijn tweeweekse wacht en ergens in mijn achterhoofd zit die stem die telt. Hoeveel dagen nog. Of ik dit of dat voel. Ik probeer het niet te doen maar het gaat gewoon vanzelf.

Ik vroeg me af of anderen dat ook herkennen - dat je een fijne dag hebt en toch de hele tijd een beetje bezig bent. Niet somber, gewoon... aanwezig. Die gedachte die maar meefietst 😅

Misschien ben ik er gewoon aan gewend geraakt dat het nooit écht uitzet.