Ik ben nu ergens in mijn tww, althans, ik denk het. Met een onregelmatige cyclus weet je dat nooit zeker. De ovulatietests gaven een paar dagen geleden een duidelijke piek, mijn temperatuur is daarna gestegen, dus ik ga er maar van uit dat het goed zat.

We hebben de timing zo goed mogelijk geprobeerd. Meer kun je niet doen, en toch is dat besef elke keer opnieuw een klein beetje moeilijk te accepteren. Je hebt eigenlijk nauwelijks grip op iets.

Ik was gisteren een uur aan het wandelen langs het IJ - dat doe ik altijd als ik te veel in mijn hoofd zit. Het werkt. Terug thuis had ik even dat gevoel van: ok, dit is gewoon het leven, niet alleen de tww. Dat vergeet ik weleens.

Mijn man is er rustig onder deze periode. Hij vraagt niet elke dag hoe het gaat, en eerlijk gezegd is dat precies wat ik nodig heb. Ruimte om het zelf te dragen zonder er steeds over te hoeven praten.

Nog een dag of zeven voor ik kan testen. Tot die tijd maar gewoon werk doen. Deadlines wachten niet op een luteiniserende hormoonpiek. 😅