Hoi allemaal,

Ik volg hier al een tijdje mee maar post niet zo vaak. Vandaag toch maar even een update want ik wil het ergens kwijt.

Ik ben momenteel rond dag 13 van mijn cyclus en mijn ovulatietesten beginnen langzaam donkerder te worden. Vorige maand miste ik het moment bijna omdat ik er niet genoeg op lette, dus dit keer test ik twee keer per dag. Beetje obsessief misschien, maar ja.

Het is ook gewoon een rare periode — de zon schijnt, alles ziet er van buiten vrolijk uit, en wij zijn hier maar druk bezig met timing en testen en hopen. Mijn man probeert er luchtig mee om te gaan en dat waardeer ik, maar soms voel ik dat ik gewoon even stil wil zijn bij hoe zwaar dit eigenlijk is.

Hoe gaan jullie om met die tweedeling — de buitenwereld die gewoon doordraait terwijl jij ergens anders met je hoofd zit?