Even een update, meer voor mezelf dan voor iemand anders eigenlijk — maar dat is bij mij altijd een beetje de reden om hier te posten.

Cyclus is dit keer iets korter dan de vorige twee maanden. CD22 vandaag, en mijn temperatuur liet gisteren en vandaag een duidelijke verschuiving zien. Eisprong heeft dus plaatsgevonden, later dan ik had gehoopt maar hij was er. Dat is ook niet vanzelfsprekend meer op mijn leeftijd, dus ik neem het als wat het is: een positief teken.

We hebben goed getimed dit keer. Mijn man was thuis, ik was niet te moe van deadlines, de zon scheen — soms is dat alles wat je kunt doen. De rest is niet aan mij.

Ik ben nu in de tww en ik merk dat ik mezelf al jaren heb getraind om deze weken gewoon door te leven. Vorige week een lange wandeling langs het IJ gemaakt, mooie avond. Werk loopt. Ik heb een stuk ingediend voor een tijdschrift waar ik al een tijdje voor wilde schrijven. Dat soort dingen houd ik vast.

Over een week of twee weet ik meer. En als het weer niets is dan heeft mijn arts al gezegd dat we het gesprek over IVF dan serieus gaan voeren. Ik ben er klaar voor als het zover is. Maar nog niet.

Hoe doen anderen het eigenlijk — de tww doorleven zonder er helemaal in te verdrinken? 🌿