Ik weet niet of iemand dit herkent maar vandaag is zo'n dag waarop alles er van buiten perfect uitziet en ik vanbinnen gewoon... niet zo lekker in mijn vel zit.

Buiten is het prachtig weer, mn dochter rent door de tuin met de tuinslang en mn man ligt lui in de zon met een biertje. Normaal zou ik ook gewoon genieten maar ik zit hier maar een beetje voor me uit te staren en te tellen. Ik zit nu in dag 9 van mijn tww en ik weet dat het te vroeg is om te testen maar mijn hoofd gaat toch al op volle toeren.

Ik voel me er ook een beetje schuldig over. Ik heb mn dochter, ik heb een man die fijn is, het is zomer, en toch kan ik niet gewoon een zondagmiddag genieten zonder dat het ttc-gedoe alles kleurt. Ik weet dat ik niet mag klagen want er zijn mensen die het zwaarder hebben — maar het vreet toch aan me dat het nu al 8 maanden niets is terwijl het de eerste keer zo makkelijk leek te gaan.

Is dit voor anderen ook zo? Zo'n dag waarop je eigenlijk niks mankeert maar het toch voelt alsof je iets mist? 🌞