Ik ben eigenlijk niet zo'n forumschrijver, maar soms heb je even een plek nodig om dingen kwijt te kunnen die je niet steeds bij je man wil neerleggen.

Ik zit nu ergens in de tweeweekse wacht - dag 8 of 9, ik wil het niet te nauwkeurig bijhouden want dan wordt het een obsessie. Eisprong was later dan verwacht, wat eigenlijk al raar genoeg was, maar mijn cyclus doet de laatste maanden sowieso wat hij wil. Ik leer er een beetje mee te leven.

Wat ik merkte deze week: Amsterdam is leeg. Iedereen is op vakantie, mijn agenda is ineens bijna stil, en ik heb de afgelopen drie dagen gewoon veel gewandeld langs het water. Dat helpt meer dan ik had verwacht. Iets met je hoofd leeg lopen terwijl het lichaam z'n ding doet.

Ik ben 47 en we zijn al twee jaar bezig. De arts heeft me zes maanden gegeven om het nog zelf te proberen voor we naar IVF gaan - dat zijn er nu nog drie. Ik zeg dat niet om medelijden te vragen, meer om context te geven. Het voelt niet meer als paniek, eerder als een soort stille ernst. Ik weet wat er op het spel staat.

Testen doe ik pas volgende week. Misschien. 🌿