Ik weet niet goed hoe ik dit moet omschrijven maar ik voel me al een tijdje... een beetje gevangen? Het is volop zomer, mn dochter rent buiten in de tuin, alles is gezellig en licht en toch zit ik hier maar te tellen en te hopen en me af te vragen of het deze maand dan eindelijk raak is.

We zitten nu ergens in de tww, dag 8 of 9 denk ik. Vorige week een eisprong gehad volgens mijn ovulatietests dus dat zit wel goed. Maar ja, dat dacht ik de maanden daarvoor ook. En daarvoor ook. Al 8 maanden dit circus.

Ik merk dat ik het lastig vind om erover te praten in het echt. Mn man begrijpt het wel maar die heeft ook gewoon z'n eigen grenzen van hoeveel TTC-gepraat hij aankan op een zaterdag. En vrienden... tja. Die kennen mn situatie een beetje maar ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk want ik heb al een kind. Dan denk ik van wie ben ik om te klagen? Maar het voelt toch echt als verlies, elke maand weer.

Even lekker hier kwijt. Hoe houden jullie het zomers een beetje vol? 🌿