Nou ik had al weken last van krampachtige voorweeen, maar op zondag nacht kreeg ik erg last van een duwend gevoel van onderen en heb ik slecht geslapen. Nou maandag naar de gyn geweest en ze zou op vakantie gaan dus hebben we besloten dat ik dinsdag ochtend om half 8 ingeleid zou worden, eerst met gel en als dat niet zou werken zou ik een infuus krijgen, maar ik zou pas uit het ziekenhuis mogen als de baby geboren was.
Nou die maandag nacht had ik weer de hele nacht last van dat duwende gevoel en om half 5 smorgens heb ik aan de bel getrokken bij Paul, nou de familie gebelt, want mijn weeen kwamen erg snel (ik vond het niet erg om mensen om me heen te hebben dus mijn woonkamer zat eigenlijk vol:P)
Om half 8 was ik alsnog in het ziekenhuis en om kwart over 8 kreeg ik mijn eerste inwendige onderzoek en toen had ik al 4 cm ontsluiting! (Toen heeft ze gelijk mijn vliezen gebroken).
Nou daarna was de pijn om 11 uur ongeveer niet meer uit te houden, ze bleven maar zeggen dat ik pijnstilling kon krijgen en uiteindelijk heb ik er aan toegegeven, vooral omdat ik zo graag even wilde liggen ik had al 2 nachten amper geslapen. Nou ik kreeg een morfine prik in mijn been, de pijn bleef hetzelfde maar tussen de weeen door had ik het gevoel dat ik sliep.
Toen om 14:12 had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen, en dat was verschrikkelijk, hij kwam er maar niet uit, je beeld je zon gevoel in als hij op het laatste punt is weetjewel, dat je vagina er helemaal strak omheen zit en dat ie er dan uit floept! Maar ik had dat dus al 20 minuten voor hij geboren werd en toen konden ze zijn hoofdje al zien, maar hij kon er niet uit want mijn bekken waren te smal, nou uiteindelijk is hij om 15:05 geboren en ben ik ingeknipt, omdat ik anders helemaal zou uitscheuren.
Hij huilde niet meteen (maar ik hoorde hem ademen en geluidjes maken toen hij op me lag) dus hebben ze zijn bovenste luchtwegen leeggezogen, omdat hij een inneficiente ademhaling had, maar toen ze hem een zuurstof kapje om wilde doen kon hij het zelf al hoorde ik van Paul.
Nou dan denk je ik ben er vanaf, maar nee, mijn placenta kwam er niet uit... Ik moest maar blijven persen en ze bleven maar op mijn buik drukken en ik had Cagatay al op mijn buik dus ik voelde me helemaal niet prettig ik heb een katheter gehad, omdat ze mijn blaas wilde legen opdat de baarmoeder dan zou zakken en de placenta eruit zou komen, nou na 40 minuten belde ze met de gynaecoloog om een operatiekamer te boeken, maar ze zou het nog 1 keer proberen, toen moest ik weer in de baar houding gaan liggen, dan denk je mijn kind is er en dan weer met die vingers erin enzo, echt verschrikkelijk, nou blijkbaar heeft ze erg aan die navelstreng getrokken (waar ze dus een risico nam, omdat je placenta ook kan scheuren ofzo) en ik zat aan de weeenopwekkers omdat ik geen naweeen ofzo had dus ik moest ook weer persen en toen kwam de placenta na 45 minuten eindelijk en helemaal compleet. Het was echt erg, niemand mocht de kamer uit om te vertellen dat Cagatay geboren was, dus mijn familie in de wachtkamer hoorde wel een baby maar geen nieuws...
Daarna ben ik gehecht ik had er 7 ofzo van binnen en 4 van buiten, en ik mocht ook pas de volgende dag naar huis en hij lag ook lekker in zijn wiegje bij me 😊
Ik heb nu nog steeds erg last van mijn urine buis, komt door die katheter echt erg, ik heb er wel medicijnen voor gehad van de dokter.
Wat ik heel erg vond was dat ze op de kraamafdeling voor we naar huis gingen Cagatay niet eens meer verschoond hadden en geen temp opgemeten, eenmaal huis aangekomen had ik er pas aan gedacht, hallo hun zijn toch vakkundig, toen heb ik hem verschoond en nieuwe kleertjes aangedaan want hij had er gewoon doorheen geplast, zielig he, kut ziekenhuis.
Ik heb daar de hele dag gezeten, ik vond het niet zo fijn ik had liever thuis bevallen. Maar dat zit er niet in, ik denk wel aan een keizersnede voor een 2e, want om Cagatay's nekje zat ook zijn navelstreng, maar die was heel lang dus het was niet erg. Maar een 2e kind is altijd wat dikker en de kraamverzorgster zei dat het dan weer zon drama kan worden en dat ik misschien beter een keizersnede kan krijgen...
Nou Bianca, viel niet mee voor ons, maar ja we hebben onze kindjes nu inderdaad, en ik ben zo gelukkig, ik kan ook echt niet zonder hem leven weet je dat hij heeft me zoo compleet gemaakt het is gewoon raar zo natuurlijk, en mijn man is zoo lief die helpt me echt enorm!
Geef je borstvoeding???