yoyo75 schreef:Hallo allemaal,
Ik heb net een miskraam gehad (leeg vruchtzakje, currettage, het hele verhaal is te lezen in https://zwangerworden.nu/forum/viewtopic.php?f=10&t=2104)
Nu heb ik erg last van wisselende stemmingen. Ik kan soms zomaar ik huilen uitbarsten en heb nergens meer zin in, en dan probeer ik maar weer iets te vinden om te doen en verbetert het weer. Ik denk ook dat het het beste is om ales er uit te gooien en er veel over te praten. De curretage het proces allemaal wat te veel versneld denk ik. Maar nu heb ik soms momenten dat ik helemaal niet meer zwanger wil worden, ik denk door angst dat het weer fout gaat. Nu heeft de gynaecoloog mij toch geadviseerd om de eerste menstruatie af te wachten, en ik hoop dat het tegen die tijd weer vol goede moed zit.
Ik begin nu soms overal aan te twijfelen, net of er niets in mijn leven meer deugt; mijn relatie, mijn werk, ik raak er helemaal van in de war. Vooral de gevoelens voor mijn man; hij is gelukkig heel begripvol, maar ik begin ineens over onze relatie te twijfelen, heel vreemd. Ik begin zelfs naar andere mannen te kijken. Hebben jullie ook zo iets gehad?
Lieve lieve yoyo75
Ik wil je heel veel sterkte wensen met dit groote verlies.
Ik weet wat je door maakt ik heb zelf mijn eigen kindje Ster* verloren met 12 weken zwangerschap. Hij of zij was met 9 weken al overleden en heeft 3 weken (zonder dat wij het wisten) in mijn buik gezetten.
Toen ster* er uit was. Toch nog op de natuurlijke manier (hadden ze niet verwacht) moest ik totaal niet denken aan een nieuwe zwangerschap, ik had mijn kindje verloren ik was verdrietig boos! Ik schaamde me op een geven moment werd het zo erg, de klap kwam pas maanden later. Dat ik me zo schaamde ik had geen sex meer met mijn man hij had mij zoveel pijn zien leiden en mijn zoveel verdriet zien hebben en gezien dat het er uit kwam, ik schaamde me diep... en durfde en wilde niks meer. We leefde toen een beetje als broer en zus ik heb toen ook even mijn koffers gepakt en ben naar mijn moeder gegaan een paar dagen om na te denken wat ik wilde, ik keek ook naar andere mannen en ik kreeg aandacht terug. Opeens ging er een knop om en ben ik mijn ex op gaan zoeken(terwijl ik al 4 jr bij mijn man was) mijn ex zei alles goed en op dat moment zag ik mij zelf en hem wel wat hebebn ik voelde mij goed en sexy bij hem hij wist niet wat er gebeurd was en dat deed me goed. Ik heb bijna op het punt gestaan om vreemd te gaan met hem.. en op een avond lag mijn man in bed (al die tijd liep ik te bellen, chatten en te smsmen met mijn ex) en ik zag de ogen van mijn man (zoals ik hem4 jr geleden zag) en toen heb ik alles maar dan ook alles vertelt dat ik bijna vreemd wilde gaan dat ik bang ben en me schaamde...
Ik was toen heel erg overstuur en mijn man heeft me getroost. Ik zei ik wil weer een opleiding volgen alles ( ben 20)
mijn man was begrip vol en we hebben er samen over gepraat en gezocht naar een opleiding ondertussen ging het iets beter met mijn man en mij en hij vergaf me.. (het heeft nooit meer tussen ons gestaan) uiteindelijk durfde ik weer sex te hebebn met mijn man en dit wilde ik noooit meer weg gooien. Onder tussen 2 dagen voor mijn 20ste verjaardag kreeg ik weer een miskraam met 5 weken. Toen konden we samen beter omgaan met het verdriet. En nu gaat het heel goed het lijkt wel of we die liefde op nieuw hebben ontdekt en we zijn vandaag de dag alweer 8 weken zwanger.. (in een jaar tijd dus alles is best wel snel gegaan)
Ik wil alleen maar zeggen de gedachtens de gevoelens die je nu hebt en misschien de eerste maanden horen bij het rouwproces je wilt als je diep in je hart kijkt je man toch niet kwijt... praat veel met elkaar misschien is het moeilijk maar het helpt geloof me. En ik denk dat je man het heus wel begrijpt als je soms wat afstandelijke bent dan anders want luister goed het is niet niks hea om je/jullie kindje te verliezen.. het gebreurt bijna dagelijks als je het zo lees maar dit kun je niet zomaar vergeten..
meid ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van je verdriet en doe het op jouw manier laat andere maar zegge wat ze willen, en laatje man je helpen want dat wil hij volgens mij wel.. en neem niet te overhaast een beslissen en praat met hem over jouw gevoelens over hem...
liefs mama1988