Jelske schreef:Ach meiden, erg lief van jullie en ik moet eerlijk zeggen, na een flink bord zuurkool met worst ziet de wereld er alweer een stuk rooskleuriger uit hoor 😉
@Carmen; ik ben trots op je, wat een testdag en er zó doorheen komen, dikke pluim!!
@Hoop; waag het niet me te volgen, je krijgt alle poezen, katers, dolfijnen weer terug van me en laat het helpen! :mrgreen:
@Roosie; laat 4 inderdaad je geluksgetal zijn! Weet je toevallig ook hoeveel zaadjes het waren? 4 miljoen? 😉 Sterkte met afwachten, het érgste wat er is!!
@Femke; zie je wel dat we verslavend werken..... 😉 Leuk dat je hier nog mee leest en ook jij veel succes, laat het zondag een positieve test zijn!
@katarina; heftig zeg, lijkt me best 'eng' om je medicatie te moeten laten staan. Maar ja, alles voor een kleine nietwaar? Wel mooi dat jullie er beiden zo'n goed gevoel over hebben en volledig voor willen gaan. En stoppen met roken... kan nooit geen kwaad toch? (ik ben geen antirookster hoor, heb zelf voorheen ook gerookt :-)) Ik heb net m'n 4e iui achter de rug (helaas mislukt dus) waarbij ik geen hormonen gebruik. Mijn cyclus is regelmatig en ik produceer zelf mooie eitjes dus geen reden om met extra hormonen te werken. Dit is voor een ieder verschillend hoor, de meesten gebruiken het om diverse redenen wel. In elk geval heel veel succes en hopelijk mag het snel raak zijn voor jullie! En ja, Hoop heeft gelijk; je mailbox zou zó vol zitten mocht je steeds berichtjes krijgen dat er iets gepost is want.......het is VERSLAVEND hier :mrgreen:
ik ga even citeren omdat ik jullie ook beter wil leren kennen. Allereerst bedankt om me welkom te heten, dat voelt heel prettig. En natuurlijk leef ik ook met iedereen hier mee, ik sta aan het begin, jullie al veel verder. K probeer me in te leven in wat jullie voelen en meemaken, jullie verhalen, mijn eigen verhaal....
Ik hoop ook echt voor jullie dat het binnenkort een keer wel lukt, jullie hebben ook al een hele weg achter de rug heb ik al zowat gelezen, dat blijven hopen moet toch ook enorm veel energie kosten en heel emotioneel zijn. T is niet gemakkelijk, elk van ons heeft zijn of haar eigen verhaal, maar ik vind dit initiatief om elkaar te steunen heel positief. Dus bij deze vervoeg ik jullie in onze droom van een eigen kindje.
Ik ga hier even een tekstje kopiëren, het was mijn droom van twee nachten geleden, die me nog gesterkt heeft in mijn beslissing, die me euforisch liet opstaan s morgens ondanks mijn reeds verminderde medicatie. Mijn weg zal zeker ook niet gemakkelijk zijn maar deze droom hou ik in mijn hart voor de mindere momenten :
Het is kerst. En ik ben klein. Papa, mama, meme en bonpapa, allemaal samen in het huis in Brussel. We vieren, we zijn gelukkig. Ik hoor oude melodietjes, oh zo bekend en zo vertrouwd. Meme en ik dansen, ze is mooi en jong en heeft een gloed over zich. Ze straalt en ik voel me lekker veilig en geniet om met haar te dansen. Ze is gelukkig en ik ook. Papa en mama zijn aan het eten, t is vredig, t is kerst. Papa, mama en ik zijn in een mooie winkel in Brussel. Ik krijg hele mooie kleren, ik ben prinses. Maar niet ik alleen krijg zo'n mooie kleren. Papa koopt praktische kleren. Mama krijgt hele mooie kleren. Ze straalt, ze is mooi en jong, ze is mooi om naar te kijken, slank, fijn gezichtje, maar het is niet zij die aandacht heeft voor mij dan wel papa die er mee inzit of ik wel de juiste kleertjes heb. Typisch papa, typisch mama maar toch ben ik gelukkig. We zijn in Zaventem. Alles staat zoals ik het ken. Ik loop over van blijheid. Thuis oef. En dan beneden staat al mijn speelgoed mooi uitgestald. Zo'n prachtig speelgoed, ik herken alles en ga er volledig in op. Wat een speelgoedparadijs en al die fijne details. Oma is er ook met een doos van bij haar thuis met mijn speelgoed. Dit krijg ik van haar want ze moet weg. Ik ben almaar bezig tegen mama en papa, alles aan het beschrijven vol verwondering en hemels geluk. Ik ben prinses in mijn speelgoedparadijs. Ik ben prinses bij mama en papa. We gaan weg, want eigenlijk is het huis verkocht. Maar t is goed, ik loop tussen mama en papa in, elk een handje. We zijn jong, we zijn mooi, ik ben intens gelukkig.
Zo dat was mijn droom. Even een herinnering wat het is om nog puur kind te zijn en wat er eigenlijk telt, ik hoop als ik ooit mijn eigen kindje heb, dat ik die droom voor haar of hem ook kan waarmaken...
Natuurlijk ben ik aan het afkicken van medicatie, ik slaap nu nog onder invloed van 1 doorslaper, dus ik wacht tot ik echt moe ben om te gaan slapen en meestal is dat 23u. Dan slaap ik voorlopig toch nog redelijk snel in, en word dan wakker vanaf 3u, om dan in kleine stukjes te slapen en op te staan vanaf 5u of 5.30u. K probeer me zo weinig mogelijk druk te maken, wat het gaat zijn als die doorslaper wegvalt. Ik heb veel fysieke ongemakken, mijn lichaam vraagt achter mijn medicatie en ik voel het, maar ik probeer mijn doel voor ogen te houden, ik hoop zo dat het me lukt, dat ik een gezond klimaat kan scheppen voor de baby... En ik hoop vooral dat ik het niet ga begeven, in mijn hoofd dan, en niet in een eindeloze put zal vallen, ja ik ben bang voor alles wat nog moet komen. Ik dwing mezelf om niet te ver vooruit te denken, om niet te gaan panikeren en mezelf te overtreffen.
Wat het roken betreft. Van mijn gynecologe zou ik mogen minderen. Van mezelf zou ik moeten stoppen. Maar het is allemaal zo veel voor me, ik voel zoveel, ben erg gespannen en heb nog altijd de illusie dat die sigaret me overeind zal houden. als ik denk aan stoppen op voorhand rook ik van slag nog meer, djeezes. De rookduivel voert een gevecht met mijn geweten, ik moet er niet aan denken om te roken met nieuw leven in mij. K vind dat niet aanvaardbaar. Ik hoop zo op extra kracht, aub laat me slagen...
Waar ik naar uitkijk is onze afspraak bij de gynecologe nu dinsdag om 20u. Dan wordt het allemaal veel concreter. Het is zeker dat het IUI zal worden, maar ik weet nog niet met of zonder hormonen. De eerste tests zullen nu beginnen, mijn eerste onderzoeken ook en die zullen het allemaal wel uitwijzen. Ik heb wel een positief punt, ik heb een heeeel regelmatige cyclus van exact 28 dagen. Dat is toch al iets. En ik heb ook een goede gynecologe en een bekwame huisarts. Daarmee hoop ik dat het zal lukken.
Tot zover mijn verhaaltje weer. Dames, ik hoop dat jullie er wat aan hebben en hoop snel van jullie te horen. Nog een heel fijne dag !