Zo meiden, heb weer even bij gelezen en zal f knippen en plakken:
http://s857.photobucket.com/albums/ab136/LizMJM/http://i857.photobucket.com/albums/ab136/LizMJM/DSC_9927.jpgEn er staan meer fotos, ook op Hyves 😃
Pffff weet even niet waar ik moet beginnen, er is zoveel gebeurd de laatste dagen, maar zal proberen bij het begin te beginnen...
We zijn vroeg vertrokken naar het ziekenhuis op de 26e en kwamen om 06.00 aan bij het ziekenhuis. Ik kreeg een privekamer toegewezen wat mooi was, maar toen kregen we te horen dat de operatie pas om 12.00 stond gepland! Dus ik meteen chagrijnig want ik was al zo zenuwachtig plus ik mocht niks meer eten sinds zes uur de avond ervoor en ik had me toch een honger! Gelukkig was Andre er en mijn moeder, en met zn drieeen hebben we in spanning gewacht tot de voorbereiding (catheter, een zootje vragen beantwoorden, CTG, dat rare operatiehemd aan me die blote achterkant, etc).. Daarna nog twee uren gewacht tot ik naar de operatiekamer werd gereden; en die catheter voelt raar!
Andre kreeg zijn speciale kleren aan voor in de operatiekamer (het stond hem goed!), en ik heb zijn handen tot moes geknepen toen ze de ruggenprik zetten. Toen ik moest gaan liggen werd ik erg zenuwachtig want ze zetten een scherm tussen je buik en je hoofd dus je kan zelf de operatie niet zien, maar die grote lampen die erboven hangen zijn net spiegels, dus via daar kon ik wel zien dat ze me opensneden en zo. Het ging allemaal heel snel, en het voelt niet fijn (natuurlijk hahaha), iemand drukte heel zwaar op mijn buik en iemand anders trekt de baby eruit. Je voelt veel duwen en trekken en een enorme druk. Alles ging in een waas, ik raakte wat in paniek van het gevoel (ik denk er nog steeds niet graag aan terug), Andre werd geroepen door de verloskundige, en toen hoorde ik Max huilen. Ik mocht hem even snel zien en toen ging hij met de kinderarts en Andre naar de couveuse, zijn handjes en voetjes waren wat blauw. Daarna begonnen ze me dicht te hechten, dat duurde ongeveer een half uur maar het voelde veel langer! Toen ze klaar waren met alles hebben ze me naar een zaal gebracht om wat bij te komen voor even, maar de kraamafdeling vergat me te halen! Dus heb ik daar anderhalf uur een beetje gelegen zonder dat ik zowat kon praten en zonder pijnmedicatie, ik kon ondertussen allang alles weer voelen en mijn benen bewegen. Er lagen nog meer mensen die er een stuk erger aan toe waren dan ik, maar ik wilde gewoon mijn zoon zien!! Dus eindelijk, na anderhalf uur en 3x bellen naar de kraamafdeling kwamen ze me halen. Eenmaal op de kamer vertelden de zusters me dat ik pas pijnmedicatie mocht als ik mijn voeten/benen kon voelen, ahem ik kon ze al een uur voelen en bewegen! Stelletje idioten, dus kreeg ik een injectie, wat dus pethidine bleek te zijn. Ik werd er helemaal paranoia van en ging hallucineren; ik dacht dat mensen de baby wilden stelen, ik zag allemaal vreemde vormen in de gordijnen en alles maakte me erg angstig.
Gelukkig hebben ze me andere medicatie gegeven nadat ik een paar keer de injectie heb geweigerd, want ik was helemaal van de wereld van dat rare spul.
Na een verschrikkelijke eerste nacht waarin ik niet kon opstaan (dus ik kon ook niet voor Max zorgen) ging het de tweede dag en nacht zo goed dat ik een dag eerder naar huis mocht.
Dat wilde ik wel, aangezien ze buiten het ziekenhuis aan het bouwen zijn, dus de hele dag hoor je gedril en geboor en ze zijn er met explosieven bezig. Max slaapt gelukkig overal doorheen maar ik wilde ook wel eens lekker slapen.
Ben nu nog wel moe door de medicatie, maar ik kan gewoon alles zelf. Dus de revalidatie gaat goed, ik heb verder weinig hulp nodig, alleen soms met opstaan. Het litteken is zowat niet eens zichtbaar, het is gewoon een kleine snee, het doet soms pijn maar het valt me 100% mee!!