Hai Allemaal,
Wat lees ik een bekende "klachtjes"
Maar wat ik na de afgelopen dagen kan zeggen; luiter naar je lijf!!!
Ik ben namelijk de 15de bevallen van een bloedje mooie zoon!!!
Dylan, 3020gr. en 47cm.
Links hieronder zijn naar 2 foto's, krijg ze niet in het forum...
http://www.mijnalbum.nl/Album=8O7KXHBDhttp://www.mijnalbum.nl/Album=8O7KXHBDNa 5 dagen ontsluitingsweeén te hebben gehad, én afgescheept te zijn geweest door de verloskundige omdat het nog niet zover zou zijn...!
Ze wilden voor mij ook wel een slaappil regelen...
Ben donderdags zelf aan het voelen geweest en constateerde 2cm ontsluiting ...
Op vijdagmiddag opnieuw, en had ik zeker 5 "vingers de ruimte"
Vrijdagavond gebeld, werd niet opgenomen....
Ik trok die weeén (voorweeén dacht ik) niet meer.
Manlief zegt; dan bellen we de noodlijn, waarop ik nog doodleuk zeg; dr is toch geen nood?
Toch heeft hij gebeld, om half8 savonds, want ik trok het niet meer...straks zou ik na 5 dagen en 4 nachten niet slapen, een bevalling niet meer aankunnen!
De pijn van de weeén was niet meer te doen!
Om 20.00u kwam de vk en constateerde inderdaad (al? dúh!) 6 cm ontsluiting.
Ze vond het ook genoeg geweest, en heeft om 20.30u mn vliezen gebroken.
Eindelijk kwamen er "normale" weeén op gang, die weg te puffen waren én iedere 2 minuten kwamen.
Wát een opluchting! De druk was weg...
Ze zou om 22.30u wel terugkomen om te kijken of er wat veranderd zou zijn...
Zo niet, dan werd het ziekenhuis en weeénopwekkers e.d.
Ze kwam terug en ik had al 10cm ontsluiting en zat nog rustig op de bank te puffen haha
Als de sodemieter naar boven, lieten ons lekker alleen en ben (zonder persweeén!!!) begonnen aan mn bevalling om 23.45u
3 kwartier later was ons boefje er, super snel gegaan en alles op eigen kracht.
Daar lig je dan met je mannetje op je buik, terwijl je nog helemaal niet het idee had dat het al zover was...
Heel onwerkelijk, maar een onwijs gevoel!
Helaas is onze zoon Dylan een rand-prematuur zoals ze dat dan noemen...
Qua gewicht en lengte prima voor de 37 weken en 4 dagen, maar hij had geen kracht om aan te zuigen, geen energie om te huilen voor een happie eten, kon zichzelf niet warm houden, etc.etc.
De afgelopen dagen zijn we continu in de weer geweest met kruiken, mutsjes, thermometers, spuitjes voeding, etc.etc.
Vandaar dat ik nog niet eerder op t forum geweest ben...
Ook verloskundige én kraamzorg hebben fout na fout gemaakt, waardoor Dylan niet opknapte maar haast slechter leek te worden.
We waren 20 gram verwijderd van een ziekenhuisopname en hem daar achter moeten laten voor couffeuse en sondevoeding.
We hebben een boel zorgen gehad, bahbah, en dan spelen ook de vermoeidheid van die idioot lange bevalling mee, je hormonen, het standaard slaapgebrek, en de vermoeidheid van de bevalling op eigen kracht moeten doen...(zonder tips van je lijf wanneer je wel/niet moet persen)
Maar het consultatiebureau is vandaag eindelijk geweest, en Dylan heeft met de fles z'n geboortegewicht weer bereikt!!!
Nu kunnen we eindelijk verder kijken , zonder kruiken/mutsjes en eindelijk naar buiten omdat hij sterk genoeg is.
Wat een heerlijk gevoel!
Onze kleine sterke man, doet het goed!
Ondertussen vandaag z'n 1ste regeldag haha minder prettig, maar t hoort erbij zeggen ze dan hé...
Dus luister vooral naar jezelf, en voor straks in de kraamtijd; Je weet het écht zelf het beste, laat ze maar lullen!
Liefs Sandra