amy-baby schreef:Ja het zal altijd een zorgenkindje zijn, wat erg voor hun. Mijn dochter is 5 weken te vroeg geboren, en ik dacht ook elke keer dat ze er misschien wat aan over had gehouden, maar gelukkig niet, en dan nog is het niets vergeleken met je vriendin. Ik hoop dat het een heel gelukkig kindje wordt, met heel weinig beperkingen....
Ja en je eigen gevoel als mama en papa is vaak goed hoor!!! vertrouw daar op (tip voor alle aanstaande mama's)
Rustig aan doen jij he!!! hoe lang nog voor de echo?
groetjes Amy
Hier geef ik je volledig gelijk amy! mama en papa weten nog altijd het best of er iets met hun kleine scheelt. Heb zo nog 2 vb'en van mijn jongste broertje (6jr). Toen hij drie weken oud was, was ik er een ganse dag alleen mee thuis en vond dat hij echt niet normaal deed, was echt ganse tijd aan het 'janken' bijna, leek wel of hij geen kracht had om te wenen. Toen mijn ma thuiskwam heb ik het haar gezegd, en zij vond ook dat hij raar deed. Toen maar meteen de dokter van wacht gebeld want was al 's avonds laat. Die zei dat het niets ernstigs was, maar waarschijnlijk gewoon wat krampjes had. De volgende dag heeft mijn broertje nog zijn doop gehad, maar daarna is mijn ma meteen naar onze gewone HA geweest, want vertrouwde het niet. Die heeft mijn broertje meteen doorverwezen naar het ziekenhuis. Had dus een zeer ernstige nier- en urinewegontsteking. Hiervoor 6mnd antibiotica moeten nemen.
Was hij dan eindelijk twee weken van de antibiotica af, had hij weer iets vreemds. Hij had wat koorts maar niet echt hoog, en was eigenlijk ook helemaal niet lastig of huilerig ofzo. Maar mijn moeder had er echt een heel vreemd gevoel bij maar kon niet omschrijven waarom. Was intussen ook al weer 's avonds laat dus opnieuw dezelfde dokter van wacht. Die zei dat hij waarschijnljk wat grieperig of verkouden werd of misschien een tandje had die eraan kwam. Mijn ma heeft de dokter nog vriendelijk buiten gelaten en onze normale HA uit zijn bed gebeld. Die is dan nog 's nachts afgekomen, er twee minuten naar gekeken en hem meteen antibiotica toegediend en gezegd dat ze er meteen zonder aarzelen mee naar het ziekenhuis moesten. Bleek dat hij hersenvliesontsteking had. Achteraf kregen mijn ouders in het ziekenhuis te horen dat ze zeker nooit van huisarts mochten veranderen, want dat het een vorm was waarvan de symptomen vaak niet opgemerkt werden en ze dus geluk hadden gehad met onze HA. Had onze HA ook niet meteen bij ons thuis antibiotica toegediend, had het hoogstwaarschijnlik te laat geweest voor mijn broertje. Was echt een kwestie van uren. Diezelfde nacht werd nog een ander baby'tje binnengebracht met dezelfde soort hersenvliesontsteking. Helaas heeft dat ventje de ochtend niet gehaald. Daar hebben we echt wel even stil bij gestaan hoor toen. Onze huisarts echt super super dankbaar geweest!
Maar vooral blij dat mijn ouders hun gevoel gevolgd hadden!
Sorry voor het lange verhaal, maar heb eigenlijk echt niets anders te doen hahaha 😊