Hoi Meiden,
Net even na lange tijd weer eens bijgelezen op het forum... Gelukkig is het niet zo heel druk geweest hier dus dan is het te doen....
Juffie, wat ontzettend jammer dat het niet gelukt is met jullie cryo... Ik begrijp dat je er even klaar mee bent.. Dat gevoel is zo herkenbaar als je in het medische circuit zit... ik heb het er ook echt mee gehad...
Zeehondje en Sproetje, fijn te lezen dat het met jullie ook nog steeds goed gaat... wat moet het geweldig voelen!! Lekker nog een vakantie saampjes en volgend jaar met zijn drieën.. Sproetje@ Kos! Heerlijk... lekker genoten zeker? Heerlijk eten en relaxen onder het parasolletje met je dikke buikie in de zon... ik kan er over dromen en hoop nog steeds het ooit mee te maken... al weer dik over de helft!!
Zeehondje@ Jij waarschijnlijk al onderweg naar Italië... Heerlijk hoor meis, ik hoop dat de reis een beetje vlot gaat en dat het uit te houden is met die dikke buik in de auto... het is best een behoorlijke rit... maar goed.... daarna lekker relaxen in de Italiaanse zon! Fijn dat de zwangerschap voorspoedig verloopt!!
Iris@ Meis, goed dat jullie hebben besloten de weg van eiceldonatie is uit te zoeken... jullie zijn al verder dan dat wij zijn gekomen... Ik ben eerlijk gezegd na het lezen van het e.e.a. op internet... afgehaakt... Wat een gedoe allemaal... omdat ze het hier in NL alleen met bekende donor doen is dat voor ons al geen optie, want vind die maar eens... Mijn vriendenkring is wel wat ouder dan rond de 25.... En uitwijken naar Spanje of elders, nee... de weg is mij te ingewikkeld... Ben wel benieuwd waar jullie naar toe gaan, welke kliniek? Enig idee hoelang de wachtlijst is?
Ik durf het bijna niet hardop te zeggen... maar wij zijn weer zwanger... maar ik ben bang...
17 juni ging ik naar concert at sea en ik dacht 's ochtends, laat ik voor de zekerheid maar testen... want ik zal best wat cocktailtjes achter over slaan vanavond en wilde er zeker van zijn daar ik iets over tijd was, dat ik niet zwanger zou zijn... 's ochtends getest en ik bleek niet zwanger...
Ik had mijn eerste ongi weer moeten krijgen nadat ik mijn vruchtje was verloren.... Toen ik na een paar weken nog niet ongi bleek heb ik op 12 juli nog maar eens getest en ja.... hij was er toch echt, een tweede dikke streep... Ik begreep er niks van.. ik voelde me niet zwanger, het enige wat ik wel weer had, was dat ik steeds iets uit mijn handen liet vallen... zeg maar een vorm van klunzigheid, die ik voorgaande keren ook had als ik zwanger was...
De dag erna het ziekenhuis gebeld en verteld dat ik weer een positieve test in handen had... ze vroegen mij of ik gelijk wilde komen voor een echo... maar ik durfde niet zo goed... had ook zo iets van, nee hoor... we wachten wel gewoon tot ik een vrije dag heb en die had ik dus net gehad... Ze begreep het ook wel dus stemde er mee in dat ik nu maandag 25 juli voor een echo zal komen...
Ik moet zeggen, soms heb ik het gevoel het zal ook wel niet goed zijn nu... maar eerlijk gezegd heb ik ook wel weer heel sterk het gevoel dat het nu echt goed zal gaan... raar is het hoor... en heel spannend... Ik hoop zo erg dat het nu goed gaat... dit is echt de laatste keer dat ik zwanger zal zijn... Manlief, weet ook niet goed hoe hij het moet voelen... maar hij zei heel nadrukkelijk, als het nu weer niet goed gaat...moeten we er mee stoppen en zorgen dat je niet meer zwanger raakt... Ik begrijp hem heel goed, maar vind het ook zo moeilijk... Ik met heel mijn hart dat het deze keer echt goed zal gaan.... Deze keer hebben we het tegen niemand verteld... Ik vind dat ontzettend moeilijk maar ik weet dat het beter is... Zelfs mijn moeder heb ik het niet verteld. Ze is afgelopen woensdag op vakantie gegaan, voor het eerst alleen nadat mijn pa vorig jaar is overleden.. Ik vind het heel dapper van haar en ik weet dat als ik het haar had verteld dat ik zwanger ben op dit moment dat ze zich daar ook zorgen over zou maken... Ze heeft het al best moeilijk op het moment omdat het erg confronterend voor haar is de bergen weer te zien, waar we vorig jaar nog met mijn pa waren vlak voor hij stierf...
Ik hoop dan ook zo dat als ze terug is van vakantie wij haar goed nieuws kunnen brengen, dat ze misschien toch nog oma wordt...
Ik heb geen idee hoe lang ik zwanger zal zijn nu, als alles goed is... maar wil het haar vertellen zodra we 12 weken zijn... dus ik hoop en bid, dat het maandag een goede echo wordt met goed nieuws en dat ik echt super zwanger blijk te zijn en dat alles goed is... Ik probeer er niet aan te denken, en probeer gewoon door te gaan met de dingen van de dag, maar het is echt heel moeilijk op het moment...
Meiden... Ik stop er mee.... hoop volgende keer met goed nieuws te komen...
Dikke kus voor iedereen en fijn weekend!!
Miffy