@allegra
Wat belachelijk dat er niemand voor je opstond! Ik merk ook wel af en toe dat er echt horken tussen zitten, van die mensen die alleen met zichzelf bezig zijn. Bah!
Ik heb het sinds gisteren opeens veel warmer, terwijl er volgens mij buiten toch niet zo veel is veranderd. Ik loop opeens met korte mouwtjes rond terwijl ik normaal echt niet zo warmbloedig ben.
@mamaatje33
Wat vervelend dat je zusje er even helemaal klaar mee is. Hoe lang is ze al bezig en wat voor traject hebben ze doorlopen?
Wij hebben eerst 1 jaar zelf geprobeerd, maar eigenlijk was dat niet eens 1 jaar als je het qua kansen bekijkt, want 9 maanden lang in dat jaar heb ik geen ovulatie gehad (daar waar een ander in 9 maanden een kindje kreeg, had ik 9 maanden lang geen ovulatie). Ik deed toen braaf ovulatietesten die vrolijk positief werden en ik voelde ook van alles aan steekjes, maar een ei was er dan niet gesprongen. Vol hoop was ik dan overtijd, maar dus helemaal voor niets. We zijn toen na een jaar naar de gyn gegaan en toen is het traject gestart. Opwekken ongesteldheid, onderzoeken bij beide, ik bleek dus PCOS te hebben, al was dat niet meteen hun conclusie, ze begonnen eerst over mijn ondergewicht (wat bij mij een zeer stabiel gewicht is geweest al jarenlang en dan is het meestal geen probleem), mijn man zijn zaad bleek toen ook nog eens zwakker, dus eerst IUI proberen, eerste IUI niet raak, bij de 2e IUI kreeg ik overstimulatie door de hormonen (kans op zesling als we dat hadden benut) en dus moesten we over op IVF. Dat was weer in een ander ziekenhuis. Ik had het geluk dat de echo's en controles vlakbij mijn werk waren, dat scheelde enorm. Daar heeft niemand ooit wat door gehad. Het was gewoon net alsof ik naar een vergadering was en dan was ik weer terug (al duurde zo'n vergadering soms wel lang als de afspraken uitliepen 😊 ).
Wij hebben het niemand verteld dat we via IVF zwanger zijn geworden (ja de vk natuurlijk), dus van de 1 dag in ziekenhuis opname voor punctie etc. weet niemand iets, ook ouders niet. Ik had toen een zeer bolle buik en kon amper lopen van de druk op mijn buik, kans op overstimulatie en had me ziek gemeld, wist ook niemand verder wat de reden was. Ik moet af en toe wel opletten dat ik niet een opmerking maak over ervaring met een ziekenhuiskamer ofzo, want dat flap je er zo uit voor je er erg in hebt.
Qua steunen van iemand die in het traject zit. Tsja het is lastig. Ik denk dat iedereen die in de medische molen zit er anders mee omgaat. Voor ons gevoel zijn de 2 jaren nog vrij snel gegaan en hebben we ook geluk gehad dat het na 2 jaar toch al gelukt is, als ik soms andere verhalen hoor. We hebben een hoop moeten doen en het wachten was altijd irritant, je wilt door en kans maken, maar soms was dat geen mogelijkheid. Maar we hebben nooit het gevoel gehad dat het misschien niet zou lukken. Eigenlijk altijd vertrouwen gehad. Ja tuurlijk, als we van iemand hoorden die zeer snel zwanger was, dan waren we jaloers en soms vonden we dat mensen totaal niet waardeerden dat het zo makkelijk ging. Dan zei iemand, goh de tweede duurde wel lang bij ons hoor, wel zes maanden. Pardon dacht ik dan? Maar ik zei er maar niets van, hele andere situatie is het gewoon. Maar ja, hadden we zelf ook niet die instelling gehad als we snel zwanger waren geweest? Waarschijnlijk wel. Dus ik begrijp dat ook wel weer. Mensen die per se een jongen of meisje willen snap ik ook niet, die hebben niet door wat voor een wonder het is om überhaupt zwanger te kunnen raken. Ik hoop dat je zusje ook snel een zwangerschap mag meemaken, ik vind het echt het meest bijzondere wat ik ooit heb meegemaakt.
Hier zijn we vanavond voor de groeiecho geweest. Kleine ligt een paar dagen voor op schema en weegt nu iets meer dan 1700 gram. Dat is net onder de lijn van het gemiddelde. Als de kleine zo doorgaat, dan is het ongeveer 3500 gram bij de geboorte. De kleine ligt met het hoofdje naar beneden, maar dan een beetje naar rechts, dus meer richting mijn rechterheup (dat voel ik dus daar!) en dan ruggetje links, beetje naar voren gedraaid en kontje boven (dat is dus waarschijnlijk wat er zeer doet bovenin). De kleine was ook flink actief (nog steeds trouwens), het echo apparaat bewoog helemaal mee, de echoscopiste kon het bewegen steeds helemaal voelen en mijn man zag ook voor het eerst hoe heftig mijn buik soms beweegt.
Iemand vroeg over zeurend gevoel in de buik? Dat had ik vanavond ook even. Soort ongi gevoel. Misschien inderdaad wat indalen of nog wat groeien/oprekken van de baarmoeder?