Op 1 maart heeft Femke dit bericht gepost bij een ander topic:
Heb het met veel verdriet gelezen!
femke schreef:lieve meiden,
Hier even een ego bericht van mij met helaas weer geen goed nieuws.
Afgelopen zaterdag zouden we naar Rome vertrekken en de dag daarvoor had ik wat bruinverlies, vrij onschuldig. Maar ik had meteen een rede gevonden om toch wat eerder een echo te krijgen omdat ik dat bij bijna 9 weken toch wel laat voor gezien onze voorgeschiedenis. Ook uitgelegd dat ik de dag ernaar op vakantie zou gaan en mij daar nu niet zo gerust bij voelde. Ik mocht diezelfde middag nog komen voor een echo.
Daar bleek het niet goed te zijn, de echo vertoonde geen kloppend hartje en zag er vreemd uit, er was wel duidelijk iets aan het groeien. Ze gaven me de mededeling dat dit hoogstwaarschijnlijk niet goed af zou lopen en ik moest van een miskraam uitgaan. Aangezien ze niet konden zeggen wanneer het zou komen mocht ik niet op vakantie gaan en moest ik hier blijven om vervolgens maandaag een nieuwe echo te maken om te kijken hoe nu verder.
Mijn Hcg waarde was wel mooi hoog volgens duur dus dan zou het echt net bij de hartaanleg mis zijn gegeaan. Er was ook nog een kleine kans dat het om een mola zw zou gaan en dat baarde me erg veel zorgen... mochten jullie eens tijd hebben, zoek maar eens op wat dat is...
Natuurlijk was ik er van streek maar k baalde ontzetten dat dit nou ook net samen moest vallen met Rome waar ik dus niet heen mocht en waarvoor we door miscommunicatie geen annuleringsverzekering hadden en daardoor 900 euries kwijt zijn en mijn schoonmoeder zou ook meegaan. Maar goed op zich kan me dat geld helemaal niets schelen.. Dus we moesten flink schakelen om weer aan de vervelende situatie te wennen en het maar weer te accepteren. Maar voor mijn gezondheis was het echt beter om te blijven..
Het hele weekeind nog steeds erg misselijk van de zwangerschap waarvan je weet dat het niet meer goed zit. Gelukkig was mn mannetje oook vrij ivm rome dus hij is de hele tijd bij me geweest. Op zaterdag kon ik het allemaal weer wat meer plaatsen en kon ik ook relativeren dat als het echt niet goed zit dat het ook beter is dat we daar nu meteen achterkomen en niet veel later en dat het lichaam het vruchtje dan uitstoot. Dit komt natuurlijk bij heel veel vrouwen voor....
Maandag weer een echo gehad met misschien een klein kansje op toch nog een kloppend hartje (al zag de echo gezien flinke bloedstolsels er al echt niet goed uit!!), wij hoopten nergens meer op. Op de echo werd al snel duidelijk dat het nog steeds niet goed zat en dat ze me meteen op wilde nemen om het vruchtje af te stoten. Ik kon ook kiezen voor een curretage maar daar ben ik altijd een beetje huiverig voor gezien de kleine risico's, wat niet hoeft... dat hoeft niet..
Toen dus met vaginale tabletten (flinke dosis) het vruchtje opgewekt in het zkh.. Gelukkig duurde het maar drie uur voordat het vruchtje en de moederkoek eruit kwamen, daar waren we wel enigzins blij mee omdat ik geen zin had om te blijven in het zkh... ondanks dat het nog maar 6 weken was, komt er toch al een behoorlijke hoeveelheid uit, ook qua bloed e.d. Eind van de middag kreeg ik een echo om te kijken of de baarmoeder er goed uit zag.
Dit was echter niet het geval.. er zaten nog te veel stolsel en bloed wat heveige bloedingen zouden kunnen veroorzaken dus ze wilde me nog een nacht in het zkh houden en dan de volgende dag weer een echo maken. Op zich prima want we wonen niet dichtbij het zkh en mocht er dan wat gebeuren dan ben ik iig op het juiste adres...
Afgelopen dinsdag zag de echo er nog niet goed uit... ze wilde nu echt een curretage doen en daar moest ik me dan maar bij aansluiten. Ik heb het iig eerst anders geprobeerd. Gelukkig kon ik diezelfde middag nog aan de beurt.
De curretage viel echt heel erg mee... daar zag ik ook echt niet tegenop, ik vond alleen de eventuele risico's beangstigend voor de toekonst ookal zijn ze heel erg klein. Ik ben niet zo goedgelovig meer.. waarom zou ik nu juist niet bij dat kleine percentage zitten?? al ga ik daar naruulijk niet van uit maar toch..
Gelukkig mocht ik daarna vrij snel naar huis, lekker samen met mn mannetje.
In deze situatie is het goed te accepteren ondanks dat het weer verdriet en pijn met zich meebrengt en toch weer een klein vlindertje met je meedraagt. Maar het is goed zo vlindertje, je kon het gewoon niet redden en dan moet je kunnen loslaten.
lieve meiden, ik besef me dat ik nu echt even echo binnen kom vallen maar wilde mijn verhaal wel graag weer met jullie delen.
Ik heb nu even tijd nodig voor mijzelf om mijzelf weer een beetje op te laden en weer wat tot mezelf te kunne komen. Ik merk dat ik de afgelopen maanden teveel bezig ben geweets met niet met mijzelf bezig te zijn maar opnieuw zwanger proberen te worden. Ik merk dat ik daarbij mijzelf voorbij ben gelopen..
Kijk als er weer nieuwe kansen mogen zijn dan zal ik ze weer met twee handen aangrijpen maar niet meer op een dwangmatige manier.. het komt allemaal wel. Ik wil eerst weer proberen te genieten en zelf gelukkig zijn de aankomende weken en ik heb het gevoel dat ik dat nu kan.
Ik neem heel ven afstand om het even van me af te zetten maar lees wel gewoon met jullie verhalen mee en ik denk aan jullie!
Als ik er weer aan toe ben (wat vast niet zo heel lang zal duren) kom ik weer gezellig meekletsen als jullie dat goed vinden. Nu even tijd voor mijzelf en even niet denken dan babys en zwangerschappen.
heel veel liefs en een dikke knuffel!