Hoi meiden,
Hier even een ego-berichtje.
Gisteren ben ik bij de gyn geweest. Hij gaf aan dat het vruchtzakje 7 weken was..vaag want de echoscopiste zei vrijdag nog 6 weken. Maar opzich maakt het niet uit want het was een 'leeg' vruchtzakje. De gyn vertelde dat er wel ergens een vruchtje zit, maar dat deze zo klein is dat je hem niet kon zien (dit vond ik zelf al heel anders klinken dan totaal geen vruchtje, maar das meer een gevoelskwestie denk ik!)
Hij gaf me weer de keuze, afwachten/pillen/curretage. Afwachten was voor mij geen optie, dit heb ik de vorige keer gedaan, en na 5 weken nadat het vruchtje gestopt was met groeien alsnog een curretage. Zolang wil ik nu natuurlijk niet wachten. Voor de pillen had ik best een angst vanwege de slechte verhalen. Uiteindelijk hebben we een tussenoplossing gezocht. Ik ben gisterochtend meteen opgenomen, pillen gebruikt, deze deden zijn werking al gedeeltelijk. De gyn gaf overigens aan dat hij dacht dat het niet volledig af zou komen vanwegen de grote van het vruchtzakje. Maar dus wel al flink wat bloed verloren en gistermiddag om 15.30 uur heb ik een curretage gehad. Erg snel gegaan dus, had me totaal niet voorbereid op een dagopname, maar ben achteraf wel ontzettend blij dat het achter de rug is allemaal. Gisteren had ik ontzettend veel last van buikpijn (waarschijnlijk door die pillen) maar dat is nu eigenlijk helemaal over. Alleen het bloedverlies vind ik zelf best veel, maar volgens de verpleegkundige was dit vrij normaal. (de vorige keer was ik al 1,5 week aan het vloeien, dus al erg veel verloren voor de curretage)
Over 3,5 week heb ik een controle bij de gyn. De gyn gaat vooralsnog uit van domme pech, hoewel dat voor ons toch wel anders voelt. Als we op controle komen gaan we het ook hebben over onderzoeken, wij mogen nu een genetisch onderzoek doen (bloedonderzoek) wat wij toch wel graag alvast willen doen. Pas bij de 3e miskraam worden er meer onderzoeken gedaan.
Wij hebben ons voorgenomen om deze maand in ieder geval niet zwanger te willen worden, mocht het weer zo snel raak zijn en weer mis zijn dan zitten de klappen wel erg dicht op elkaar. Ook tijdens de momenten dat ik zwanger ben zit ik niet super in mijn vel, veel angst en energieloos. Ik wil eerst weer de 'pooh' worden die ik was voordat we aan dit avontuur begonnen. Dus deze maand geen spanningen, gewoon ff lekker niks.
Dit betekent ook dat ik even een paar weken afstand doe van het forum. Ik ken mezelf een beetje en zal zo af en toe wat meespieken! Maar door weinig/geen reacties te plaatsen hoop ik dat ik geleidelijk ook minder behoeft heb om mee te lezen.
Over een tijdje zal ik weer wat van me laten horen, want dan gaan we er weer vol goede moed voor.
@ jesje, nog even voor jou: wat een onzettende pech hebben jullie meid, knap van je dat je toch positief kunt denken.