Wat ik het ergste vind is dat ik mezelf totaal niet meer herken, als ik een zwangere zie dan heb ik alleen maar gedachtes van afgunst en nijd en zo ben ik niet en voel ik me schuldig dat ik zo denk.... Ik hoop gewoon dat dit ff een fase is n.a.v. de grote teleurstelling en laat et dan ook gewoon maar ff toe... De hoop en positiviteit komt vast wel weer terug maar zal wel wat terughoudender (is dat een goed woord :???: ) zijn t.o.v. de stimulatie enzo....
Hoe doe jij dat toch elke keer weer???
Heel herkenbaar hoor!!Ook de jaloezie van het zien van zwangeren en soms de nare gedahten die daarbij horen en waar ik mezelf om haat.
Ik kan je nu meteen al zeggen dat het volkomen normaal is dat je dat voelt. En dat dat echt wel weer over gaat, tot er weer een nieuwe zwangere komt...dan steekt dat duiveltje in je hoofd de kop weer op, net zo lang tot je er aan gewend bent dat die en die ook zwanger zijn.
Dan gaat het duiveltje weer slapen, en kan je tot je verbazing zelfs blij voor die zwangere zijn. (ja echt!!!) Voel je in ieder geval niet bezwaard om je gevoelens, want ze zijn volstrekt normaal.
Wat betreft het opladen voor een volgende poging, en daar hoop een positiviteit voor voelen kan ik je ook vertellen dat dat vanzelf gaat.
Elke kans is er 1, en hoe je het ook wend of keert, het is een kans. Dus groeit je hoop, en met die hoop komt ook de verwachting van een positieve afloop. Want zo als de vorige kans afliep...zo erg kan het nml nooit meer zijn.
Zo speelt dat andere poppetje in je hoofd dan op. De hoopvolle engel die er je doorheen sleurt. Die het duiveltje onderdrukt...tot dat ene moment waarop je hoort:
"weet je wie ook zwanger is?"
Dan heeft het duiveltje weer vrij spel, en zakt alle moed en hoop weer even een moment terug in je schoenen..
Het jojo-effect van vruchtbaarheidsbehandelingen is groot meid. En het enige wat we kunnen doen is ons overgeven daaraan.
Want opgeven is gewoon geen optie.