Nic schreef:Op zich ook niet raar een depressie. T lis allemaal vest heftig wat er met je lichaam gebeurd natuurlijk. En daarna staat ineens je leven op zijn kop.
Toch denk ik dat hoeveel een soort aanleg ervoor moet hebben ofzo. Zelf ben ik een heel positief mens sus kan me niet voorstellen dat je alles zo negatief gaat zien
Mijn schoonzusje vond ik gewoon meer een piepert. Liep alleen maar de hele dag aandacht te vragen omdat ze pijn had. Tja, hallo je hebt een kind eruit geperst! Dat gaat niet vanzelf natuurlijk. En ook dat is niet erg maar heb de eerste maanden niets anders gehoord dan dat zij zonzielig was. Wat dacht je dan van je zoon die bijna t loodje legde omdat je t opgegeven had. Tja dan rukken ze hem eruit.
Pff nic: dat is wel erg hard hoor! Je zegt zelf dat het met aanleg te maken heeft. Dat bedoelde ik een beetje met mijn verhaal over dat als je karakter zo is dat je het moeilijk hebt als je de controle verliest, dan is een kraamperiode extra zwaar. Verder heeft iedereen nou eenmaal zijn eigen draagkracht en daar kun je niet altijd wat aan doen. Als je draaglast je draagkracht overschrijdt dan kom je in de problemen. En idd, poele, die meiden uit ons topic zijn echt geen pieperts! Maar het werd op een bepaald punt te veel... Dat snap ik wel! En heel knap hoe ze daarna er tegenaan zijn gegaan!
@ spannend: wat leuk!! Had jij niet ook al meteen het gevoel dat het een jongen werd, al ik me goed herinner? 😉