Ik zit vanmorgen in de tuin met een kop thee en ik besef dat deze zomer zo anders is dan alle zomers daarvoor. Vorig jaar zat ik hier ook, na de tweede mislukte poging, en ik dacht eerlijk gezegd dat het nooit zou gebeuren. Nu ben ik zwanger. Dat woord voelt nog steeds vreemd in mijn mond, alsof het niet echt voor mij bedoeld is.

Mijn man heeft gisteren het kinderzitje voor de fiets al opgezocht online. Ik moest lachen, want het is nog veel te vroeg voor dat soort dingen, maar ik hield hem ook niet tegen. Het is goed om voorzichtig hoopvol te zijn, denk ik.

Ik schrijf dit eigenlijk gewoon om het vast te leggen. Dit moment, deze zaterdag, deze stilte in de tuin. Ik weet hoe bijzonder dit is en ik wil het niet ongemerkt laten voorbijgaan.