Wat een mooie dag is het vandaag. Ik zit op het terras met een glas water en de zon schijnt, en ik denk - zoals ik dat nu bijna elke dag doe - hoe onwerkelijk dit allemaal nog voelt.

Ik ben nu in mijn zestiende week en elke ochtend als ik wakker word is de eerste gedachte: het is nog steeds goed. Mijn man zegt dat ik moet ophouden met verbaasd zijn, maar ik denk niet dat dat gaat lukken. Na alles wat er aan vooraf is gegaan, na die twee mislukte pogingen en de jaren daarvoor, voelt elke dag die voorbijgaat als een geschenk dat ik niet vanzelfsprekend neem.

De warmte maakt me wat vermoeider dan anders, de gyn had me al gewaarschuwd dat ik goed op mezelf moet letten in de zomer. Ik drink veel, rust overdag, en probeer te genieten zonder te piekeren. Dat laatste lukt niet altijd maar ik doe mijn best.

Ik wilde het even delen, zo op een gewone woensdagmiddag in juli. Soms is er niet veel nieuws maar toch wil je het zeggen. Dat het goed gaat. Dat je dankbaar bent.