Vandaag was het zo'n dag waarop ik even stilstond bij hoe vreemd en mooi het leven kan zijn.

Mijn man en ik zaten buiten in de tuin, in de schaduw want het is warm vandaag, en ik dacht: op ons tweeënzestigste en zevenenvijftigste zitten wij hier te wachten op een kind. Als ik dat twintig jaar geleden had gehoord, had ik het niet geloofd.

De zwangerschap gaat goed, voor zover ik dat durf te zeggen. Ik blijf voorzichtig. Het is een lang en zwaar traject geweest en ik neem niets als vanzelfsprekend aan. Maar vandaag was het gewoon fijn. Lekker lui in de tuin, een glas koude thee, mijn man die de krant las en af en toe iets voorlas wat hij grappig vond.

Ik denk vaak na over de vrouw die haar eicel heeft gegeven. Dat ik haar niet ken, haar nooit zal ontmoeten waarschijnlijk, en toch is zij zo diep verweven met dit alles. Dat gevoel wordt niet minder, eerder sterker.

Voor iedereen die nu midden in een zwaar traject zit: ik hoop dat jullie ook zo'n rustige vrijdagmiddag kunnen vinden, even buiten de wachttijden en uitslagen en onzekerheid om.