Vrijdag, zomervakantie, en ik zit binnen omdat het buiten 34 graden is. Mijn man is met Femke naar het zwembad. Ik was ook meegegaan maar mijn voeten zijn de laatste weken gezwollen als broodjes, dus dat leek me niet verstandig.

Eigenlijk wilde ik even kwijt dat het allemaal toch een beetje begint te landen. Ik ben nu 17 weken, en de NIPT is goed teruggekomen. Dat was een hele opluchting, want ik had mezelf verboden om te optimistisch te zijn. Op mijn leeftijd weet je gewoon dat er meer kan misgaan, en de arts had dat ook eerlijk gezegd.

De zomer zelf valt een beetje tegen - ik had me voorgesteld dat ik heerlijk in de tuin zou zitten, maar de warmte treft me hard. Mijn man maakt er grappig genoeg meer werk van dan ik zelf. Hij zet elke avond een glas water naast mijn stoel en kijkt dan zo verwachtingsvol of ik het opdrinkt. 28 jaar getrouwd en hij wordt nu ineens een bezorgde moederkloek.

Femke is wat stiller dan normaal. Ze gaat haar eigen gang, wat ze altijd al deed, maar ik merk dat ze dit nog steeds verwerkt. Dat begrijp ik ook wel. Het is ook een vreemde situatie. Ik had op haar leeftijd nooit gedacht dat mijn moeder nog eens... nou ja.

Ik hoop dat iedereen een fijne vrijdag heeft.