Gisteren de eerste officiële echo gehad bij de verloskundige. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten - de laatste keer dat ik zo op een tafel lag was zestien jaar geleden met Femke.

Alles ziet er goed uit, zo goed als ze dat in dit stadium kunnen zeggen. Er was een hartslag. Ik had me voorgenomen om nuchter te blijven, maar op dat moment was dat toch even lastig. Mijn man zat naast me en zei niets, maar hij kneep wel in mijn hand.

De verloskundige was heel rustig en duidelijk over wat er allemaal nog komt: extra controles, de NIPT over een paar weken, meer echo's dan normaal vanwege mijn leeftijd. Ze noemde het een 'begeleid traject'. Dat klinkt misschien zwaar, maar ik vond het eigenlijk prettig. Ze behandelde me als iemand die gewoon informatie wil hebben, niet als een geval.

Het is augustus, het is warm, Femke ligt waarschijnlijk ergens in de tuin met haar telefoon, en ik zit hier te verwerken dat dit echt gebeurt. Ik was eerlijk gezegd meer bezig met uitzoeken of mijn pensioen klopt dan met dit.