Morgen ben ik twaalf weken zwanger. Ik moet dat even opschrijven, want ik kan het bijna niet geloven.

Mijn man en ik zijn gisteren een stuk gaan wandelen - het was zo'n warme augustusavond - en onderweg zei hij: over een paar maanden lopen we hier met een kinderwagen. Ik moest stoppen en even ademhalen. Na alles wat we hebben doorgemaakt, na drie pogingen, na jaren van hoop en teleurstelling, is dit werkelijkheid geworden.

De vermoeidheid is groot. Ik slaap vaker dan ooit en de hitte maakt het extra zwaar. Maar ik klaag niet, dat doe ik bewust niet. Ik ben 57 jaar. Ik weet wat het heeft gekost om hier te komen. Elke ongemakkelijke nacht is een geschenk.

Volgende week heb ik een controle bij de gyn. Ik ben voorzichtig optimistisch, maar ik blijf ook realistisch. Het is een bijzonder traject en ik neem het week voor week.

Ik wilde het gewoon even delen met jullie, want dit forum heeft me het afgelopen jaar meer gegeven dan ik had verwacht. Dank daarvoor.