Gisteren de eerste officiële echo gehad bij de verloskundige. Ik wist niet goed wat ik verwachtte - ik ben inmiddels 54 en had mezelf min of meer voorbereid op alle mogelijke uitkomsten.

Maar er zat gewoon een hartje te kloppen. Heel klein, heel snel. De verloskundige zei dat alles er goed uitzag voor de leeftijd van de zwangerschap. Ze zei het aardig, maar dat zinnetje "voor de leeftijd" blijft toch even hangen.

Mijn man stond er naast en was stil op een manier die ik in 28 jaar bijna nooit van hem zie. Dat zei genoeg.

De NIPT staat gepland voor begin september. Dat is het deel waar ik het meest tegenop zie, niet de prik zelf maar het wachten op de uitslag. Ik ben niet iemand die goed wacht - iedereen die mij kent weet dat. Femke weet van de echo maar reageerde met een schouderophalen, wat bij haar eigenlijk betekent dat ze het verwerkt.

Ik had drie weken geleden niet gedacht dat ik dit zou schrijven. Ik was meer bezig met de vraag of we dit jaar nog naar de Eifel zouden gaan.