Gisterochtend was mijn eerste echografie. Mijn man is meegegaan, wat ik prettig vond, want ik wist niet goed wat ik kon verwachten.

Ze hebben alles goed kunnen zien. Hartslag aanwezig, alles op de juiste plek. De echo-assistente was vriendelijk en deed geen enkele opmerking over mijn leeftijd, wat ik waardeerde. Ik had me er stiekem wel op voorbereid.

Nu wachten op de datum voor de NIPT. Dat is het onderdeel waar ik het meest tegenop zie, niet zozeer de prik maar de uitslag. Je weet gewoon niet wat eruit komt, en op mijn leeftijd is de kans op afwijkingen anders dan bij iemand van dertig. Dat weet ik, mijn man weet het, en we hebben er een goed gesprek over gehad. Maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.

Femke vroeg gisteren avond aan tafel hoe het gegaan was. Kort, bijna terloops. Maar ze vroeg het. Dat betekende meer dan ze waarschijnlijk doorheeft.

Hoe hebben anderen de NIPT-periode ervaren? Die wachttijd op de uitslag bedoel ik.