Vandaag de eerste officiële echo gehad bij de verloskundige. Ik wist niet goed wat ik verwachtte - ik ben inmiddels 54, niet 24, en alles voelt een beetje alsof ik een handleiding lees in een taal die ik niet helemaal spreek.

Maar goed. Er zit iets. Een hartje dat klopt. De verloskundige was vriendelijk en professioneel, al merkte ik dat ze even een extra blik op mijn geboortejaar wierp. Dat snap ik.

De NIPT staat gepland, en er komen meer echo's. Ze sprak over "verhoogd risico vanwege leeftijd" op een toon die zakelijk was maar niet onaardig. Mijn man zat naast me en kneep even in mijn hand. Femke weet het al, maar heeft nog weinig gezegd. Dat geeft ze tijd.

Ik was een paar maanden geleden nog aan het nadenken over of ik ooit met vroegpensioen zou gaan. Nu zit ik met een echoatje in mijn tas en een hoofd vol vragen. Het leven heeft kennelijk gevoel voor timing.