Morgen is het alweer september. Ik weet niet precies waarom ik dat zo sterk voel vandaag, maar het is zo. Een nieuwe maand, en ik ben nog steeds zwanger. Na alles wat het gekost heeft om hier te komen - de jaren van hopen, de drie pogingen, de donatie - is dat iets wat ik elke dag opnieuw even tot me door laat dringen.

Mijn man heeft dit weekend de laatste zomerdingen in de tuin gedaan, de stoelen ingeruimd, de parasol weggeborgen. Normaal vind ik dat altijd een beetje triest, het einde van de zomer. Dit jaar voelde het anders. Alles voelt dit jaar anders.

Ik ben 57. Ik had dit niet meer verwacht. Ik zeg dat niet om aandacht te vragen, maar omdat ik het mezelf regelmatig hardop moet zeggen om het te geloven. Er zijn vrouwen hier die al jaren bezig zijn en ik denk vaak aan hen. Ik weet hoe lang een weg het kan zijn.

September. Een nieuwe maand. Ik ben dankbaar.