Vandaag is het alweer september. Ik zit hier aan de keukentafel met een kop thee en besef dat de zomer voorbij is. Normaal gesproken was dit altijd de dag dat ik als lerares weer begon - veertig jaar lang betekende 1 september drukte, nieuwe gezichten, herfstjassen. Nu ben ik met pensioen en is het stil.

Maar dit jaar is het stil op een andere manier. Een goede manier.

Ik ben nu veertien weken zwanger. Dat schrijf ik op en het voelt nog steeds onwerkelijk. Na alles wat wij hebben doorgemaakt - de jaren van hopen, de drie pogingen, het lange wachten - zit ik hier met een buikje dat elke dag iets groter lijkt te worden. Mijn man legde gisteren zijn hand erop en zei niets. Dat hoefde ook niet.

De verloskundige heeft alles goed bevonden bij de laatste controle. Ik weet dat mijn traject medisch gezien extra aandacht vraagt vanwege mijn leeftijd, maar ik probeer niet vooruit te rennen op zorgen die er misschien niet komen. Gewoon deze dag. Dit herfstlicht. Deze thee.

Ik wilde het even delen. Niet voor de reacties, maar omdat dit de plek is waar ik al mijn hoop heb neergelegd en het goed voelt om hier ook de blijdschap te laten zijn.