Zo, september. Dochter van 18 begint volgende week aan haar studie en ik ben zwanger. We zijn allebei bezig aan iets nieuws, zeg maar.

Ik zit inmiddels in week 8 en mn lijf doet dingen die ik al helemaal vergeten was. Moe. Echt moe. Niet van-een-lange-werkdag-moe maar van-mn-hersenen-staken. Ik werk in de cijfers en afgelopen week heb ik twee keer dezelfde kolom opgeteld. Dat zegt genoeg.

Eerste echo is vrijdag. Mn man is er zenuwachtiger over dan ik, merkwaardig genoeg. Of misschien ook niet. Ik had echt niet op gerekend dat ik hier op mn 43e zou zitten, maar hier ben ik dan.