Ik weet niet goed hoe ik dit moet beginnen, maar ik voelde de behoefte om iets op te schrijven vandaag.

Buiten beginnen de bladeren al een beetje te verkleuren. September is altijd mijn favoriete maand geweest - ik heb tientallen jaren als lerares de eerste schooldag meegemaakt, dat gevoel van nieuwe start. Vandaag zit ik thuis, gepensioneerd, en kijk ik naar buiten met een gevoel dat ik niet eerder heb gekend.

Ik ben nu veertien weken zwanger. Na drie pogingen, na jaren van berusting en verdriet, na alles wat mijn man en ik hebben doorgemaakt. Ik durf het nog steeds nauwelijks hardop te zeggen.

Dit is zo bijzonder - en tegelijkertijd zo gewoon, want buiten gaat het gewoon door, de bladeren vallen gewoon, de wereld draait gewoon. Ik vind dat eigenlijk troostend. Wij zitten hier in dit kleine stilletje wonder, en de herfst begint gewoon om ons heen.

Ik wilde het even kwijt. Aan mensen die begrijpen hoeveel een zwangerschap kan betekenen.