Ik weet dat dit een beetje een vreemd bericht is, maar ik moet het ergens kwijt.

Vandaag liep ik door de tuin en ik rook voor het eerst die typische herfstlucht. Dat vochtige, aardse. En ik dacht: dit is de eerste herfst in mijn leven dat ik zwanger ben. Na al die jaren. Ik ben 57 jaar en ik beleef dit nu voor het eerst.

Mijn man keek me aan toen ik binnenkwam en vroeg waarom ik zo'n gezicht trok. Ik kon het niet goed uitleggen. Het is geen verdriet, het is geen vreugde alleen. Het is iets wat ik geen naam kan geven.

We hebben zo lang gewacht, en eigenlijk te lang gewacht — dat besef ik — maar het is toch gelukt. Via een weg die ik me vroeger nooit had kunnen voorstellen. En nu sta ik in mijn tuin in september en ruik de herfst en denk: dit kind gaat volgend jaar voor het eerst de blaadjes zien vallen.

Ik wil het alleen even vastleggen, ergens. Dit soort momenten verdwijnen anders.