Afgelopen vrijdag de eerste echo gehad, en ik weet nog steeds niet goed hoe ik het moet verwerken. Alles zag er goed uit, hebben ze gezegd. Hartje klopte, maten kloppen. De echo-assistente was heel vriendelijk en deed alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, een vrouw van 54 op haar tafel. Misschien is het dat ook voor haar.

Mijn man stond erbij met een gezicht dat ik in 28 jaar nog niet gezien had. Niet slecht, niet goed. Gewoon... ontredderd. Ik denk dat het voor hem nu pas echt wordt.

Femke had gevraagd of ze mee mocht. Uiteindelijk is ze thuisgebleven. Ze zegt dat het haar te veel is, en dat begrijp ik eerlijk gezegd wel.

Ze hebben ook direct uitgelegd hoe de NIPT-procedure werkt, wanneer dat ingepland wordt. Dat voelt als een andere wereld - al die tests en afwegingen. Vroeger kreeg je gewoon een kind en hoopte je het beste. Ik weet niet of dit beter is, maar het is in ieder geval eerlijker.

Vandaag weer gewoon naar de gemeente. Begrotingsrondjes en koffieautomaat die het al twee weken niet doet. Het leven gaat door, op de een of andere manier.